المطلع / خلخالى / قزوينى / بولاق / بروكهاوس / استانبول / الهند تا ز ميخانه دمى نام ونشان خواهد بود . . . / 193 / 205 / 175 / 175 / 175 / 146 دوش مىآمد ورخساره برافروخته بود . . . / 194 / 211 / 260 / 260 / 259 / 179 سحر چون خسرو خاور علم بر كوهساران زد . / 195 / 153 / 276 / 276 / 275 / 211 در أزل پرتو حسنت ز تجلى دم زد . . . / 196 / 152 / 186 / 186 / 185 / 178 راهى بزن كه آهى بر ساز آن توان زد . . . / 197 / 154 / 224 / 224 / 223 / 195 دمى با غم بسربردن جهان يكسر نمىارزد . / 198 / 151 / 142 / 142 / 142 / 184 كنون كه در چمن آمد گل از عدم بوجود . / 199 / 219 / 121 / 121 / 121 / 236 از ديده خون دل همه بر روى ما رود . . . / 200 / 220 / 148 / 148 / 148 / 121 خوشا دلى كه مدام از پى نظر نرود . . . / 201 / 224 / 183 / 183 / 182 / - ساقى حديث سرو وگل ولاله مىرود . . . / 202 / 225 / 158 / 158 / 158 / 205 اگر آن طاير قدسي ز درم بازآيد . . . / 203 / 236 / 240 / 240 / 239 / 119 رسيد مژده كه آمد بهار وسبزه دميد . . . / 204 / 239 / 207 / 207 / 206 / 199 بوى خوش تو هر كه ز باد صبا شنيد . . . / 205 / 243 / 215 / 215 / 214 / 143 ابر آذارى برآمد باد نوروزى وزيد . . . / 206 / 240 / 236 / 236 / 235 / 188 معاشران گره از زلف يار باز كنيد . . . / 207 / 244 / 231 / 231 / 230 / 249 معاشران ز حريف شبانه ياد آريد . . . / 208 / 241 / 205 / 205 / 204 / 245 اگر روم ز پيش فتنه‌ها برانگيزد . . . / 209 / 155 / 169 / 169 / 169 / 222 چو آفتاب مى از مشرق پياله برآيد . . . / 210 / 234 / 196 / 196 / 195 / 154 اگر ببادهء مشكين كشد دلم شايد . . . / 212 / 230 / 243 / 243 / 242 / - نه هر كه چهره برافروخت دلبرى داند . . . / 213 / 177 / 211 / 211 / 211 / 255 نيست در شهر نگارى كه دل ما ببرد . . . / 214 / 128 / 255 / 255 / 254 / 256 اگر نه باده غم دل ز يار ما ببرد . . . / 215 / 129 / 201 / 201 / 200 / 124 در أزل هر كو بفيض دولت ارزانى بود . . . / 216 / 218 / 200 / 200 / 199 / 191 ترسم كه أشك در غم ما پرده در شود . . . / 217 / 226 / 191 / 191 / 190 / 147 گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود . . . / 218 / 228 / 233 / 233 / 232 / 230